Thursday, April 19, 2018

Да се забрани употребата на името Македонија

рофот Ламсдорф се договорил со Австро-Унгарија да не се употребува терминот Македонија, кој асоцирал на политичка единица, туку наместо Македонија да се употребува терминот „трите турски вилаети“

Руската дипломатија барала да не се дозволи да се употребува името Македонија, туку името „трите вилаети“ - Солунски, Битолски и Скопски. „Грофот Ламздорф, на 7 февруари 1903 година, му испратил тајна телеграма на кнезот Урусов во Париз со која му наложил да го запознае министерот за надворешни работи на Франција Делкасе, дека со Голуховски (министер за надворешни работи на Австро-Унгарија) се спогодиле, веќе, да не се употребува терминот Македонија, кој асоцирал на политичка единица, туку наместо Македонија да се употребува терминот „трите турски вилаети“, а наместо терминот Македонци да се употребува терминот „христијанско население на трите турски вилаети“, бидејќи Македонците, според Ламздорф, не суштествувале како одделна националност“, објаснува Поповски, повикувајќи се на руските архиви. Под притсок на руската дипломатија султанот, наоѓајки и сопствени интереси издал заповед со која категорично им се забранувало во претставките и соопштенијата поврзани со работата на царските вилаети на Румелија (во која спаѓала и Македонија) да се употребува името Македонија.

ЗАД ПОДЕЛБАТА НА МАКЕДОНИЈА СТОЕЛА ЦАРСКА РУСИЈА

Руската дипломатија ја предопредели судбината на Македонија, вели д-р Владо Поповски

Пишува: Виктор Цветаноски

Наспроти македонските стремежи за создавање на сопствена држава, Царска Русија планирала и настојувала Македонија и нејзиниот народ да ги подели или да ги приклучи кон една балканска држава. Тие настојувања се јавиле уште од крајот на 18 век и траеле се' до поделбата меѓу Србија, Бугарија и Грција. Таа никогаш не ги земала предвид ниту македонските интереси, ниту стремежите на македонските субјекти. Напротив, нејзе и бил трн во око македонското револуционерно движење. Таквиот нејзин однос кон македонското прашање остави најдлабоки траги предопределувајќи ја судбината на Македонија и на македонскиот народ. Ова се сознанијата до кои може да се дојде врз основа на најновите докуменити од руските архиви.

„Русија, во својата балканска политика, најпрво, Македонија ја вклопуваше во нејзиниот проект за Голема Грција, потоа, до 1870 година, во проектот на Голема Србија – од Дунав до Места – а по 1870 година во Голема (Санстефанска) Бугарија. На крајот, разочарана од неблагодарноста на владите на тие државички и соочена со противењето од другите европски сили; соочена со нереалноста на тие проекти, Русија зазема радикално подруг курс – курс кон делење на Македонија во корист на балканските држави (на Србија, Бугарија и Грција) под контрола на својата политика и во склад со своите државни интереси“, вели д-р Владо Поповски кој ги проучува документите од тоа време.

Според него, Царска Русија до појавата на Македонската револуционерна организација презела неколку драматични и крути чекори со кои оневозможила било какви изгледи за успех на македонскиот фактор за негово црковно, политичко и државно обособување. Таа решително го притиснала султанот да не дозволи каква и да е процедура и перспектива на Македонците за црковна еманципација од Патријаршијата и од Егзархијата, за обнова на Охридската архиепископијата, или за Унија со Ватикан во настаните од 1872-1874 година. Под притисок на самиот император, руската окупациска војска во Бугарија подготвил војничко задушување на Кресненското востание, а во 1886 година започнала да го разработува планот за постигнување сојуз на балканските држави во чија основа стоела делбата на Македонија. Од тогаш па натаму, Русија воспоставила контрола над политичките процеси на Балканот и специјално над тие во Македонија.

“Посебно, по појавата на Македонската револуционерна организација Русија стана мошне сензибилна кон македонските настани знаејќи, без пардон, да го спречи несаканиот развој на ситуацијата во Македонија или, во интерес на својата политика, да внесе нови моменти во таа ситуација кои, спонтано, воопшто не би се развиле“, подвлекува д-р Поповски. 

Нејзиниот курс за делба на Македонија таа настојувала да го обезбеди од непредвидени и несакани настани и процеси, а таков, не толку непредвиден, колку несакан процес, бил развојот на македонското ослободително движење во ликот на Македонската револуционерна Организација (ТМОРО, ВМОРО, ВМРО).

„Македонската револуционерна организација која се афирмира како општ и суверен представник на македонското население за создавање посебна македонска држава, со самото тоа, за рускиот фактор стана опасен противник и омразен субјект. Од тука па натаму руската официјална политика ќе постане мошне груба во односот кон македонскиот фактор, а овој ќе ги доживее своите најдраматични моменти и периоди, масовно пожртвувајќи се и, конечно, губејќи ја битката за своите цели и за интересите на Македонија и нејзиниот народ“, додава Поповски кој подолг период копа по руските архиви од тој период..

Првиот судир меѓу македонскиот и рускиот фактор по Берлинскиот договор се случил во 1896 година по акциите во Македонија што ги направиле врховистите (Македонскиот врховен комитет) и по аферите кои покажале дека целата провинција е покриена со мрежа на тајни комитети, кои го подготвуваат населението за востание и за добивање политичка автономија на Македонија. При такви околности, таа побрзала да ги усогласи работите во својата дипломатија строго дисциплинирајќи ја во врска со својата политика кон Балканот и кон Македонија. Како реакција на акциите на македонските комитети, министерот за надворешни работи, грофот Муравјов, им издал наредба на своите дипломатски претставници во Бугарија и во Србија, да престанат со каква и да е соработка со тие комитети и својата работа да ја насочат единствено со турската влада и со владите на балканските земји. Истовремено во 1897 година, Русија склучила тајна спогодба со Австро-Унгарија со која се договориле на Балканот да се создаде уште само албанска држава а другите делови, меѓу кои и Македонија, да бидат поделени на балканските држави. Во остварување на таквата политика најголема пречка и била внатрешната македонска организација. 

„По повод на предпоставеното можно востание во Македонија, министерот за надворешни работи на Русија грофот Муравјов многу јасно и тврдо ја дефинирал руската намера кон македонските револуционери и кон нивната внатрешна организација. Тој во доверливо писмо до рускиот дипломатски представник во Софија Бахметев од 3 декември 1898 ќе напише: „...Доколку, сепак – на македонските водечки дејци им успее да кренат востание во Македонија – тогаш од страна на Русија тоа движење нека не се надева ниту на сочувство ниту на помош. Напротив – Императорската влада ќе биде присилена да им предостави полна слобода на репресивните дејствија на турските власти во правец на поништување во самиот зародиш на револуционерните замисли на Македонците, и во примерното казнување на главните основоположници на востанието“, објаснува д-р Поповски, цитирајќи ги документите.
Истовремено Русија настојувала да востанови легална база за српските интереси и претензии во Македонија вршејќи притисок врз Султанот да постави српски митрополит во Скопје. Рускиот претставник во Белград Чариков, тогаш ќе изјави дека со именувањето на српски митрополит во Скопје веќе се создадени Срби во Македонија, и ќе констатира и еден парадокс, а имено дека во Стара Србија (се мисли на Македонија) немало ниту еден Србин, туку дека имало само Бугари и Грци затоа што султанот таму не поставил српски митрополит, туку поставил само бугарски и грчки митрополити. 

“Сознавајки, дека работите се движат кон блиско и (по)општо востание во Македонија, планирано за пролетта 1903 година и, констатирајќи дека силата и настојчивоста на ВМРО ги надминала сите очекувања, Русија многу сериозно се свртела кон дефинирање на дипломатскиот ангажман и на мерките потребни за заштита на рускиот план за решавање на балканското и македонското прашање. Преку министерот за надворешни работи, грофот Ламздорф, и највисоките по ранг во цивилната листа Капнист, Зиновјев и Нелидов, специјалисти за балканското прашање, и со дипломатските претставници во Белград и Софија, Чариков и Бахметев, Русија ја поставила платформата и шемата за постапување на својата дипломатија по македонското прашање. Во тој правец, грофот Ламздорф, на 28 октомври 1902 година се обратил, до грофот Капнист, амбасадор во Виена, со став дека Русија е подготвена ’врз база на начелата на договорот од 1897 година да размени мислења за натамошните чекори во врска со македонските работи’. Врз база на тие начела (да се создаде уште само Албанија од Скадар до Јанина, а другите делови на Османската држава, вклучително и Македонија, да бидат поделени на околните балкански држави) грофот Капнист на 17/30 ноември 1902 година, испратил тајна депеша под бр. 71 за подобрување на работите во Македонија. Рускиот дипломатски претставник во Белград Чариков додал неколку појасненија и заедно ја промовирале платформата за односот на руската дипломатија кон македонското прашање на крајот на 1902 и во наредната 1903 година“, вели д-р Поповски.
Според Поповски, од документите можело да се вид дека Русија, задржувајќи го курсот од договорот со Австро-Унгарија од 1897 година за делба на Македонија во полза на тритебалкански држави, не покажала попустливост кон македонското ослободително движење и не се повела, ниту по веќе афирмираните македонски интереси и субјекти, ниту по мислењата и сугестиите на дел од своите дипломати од средното ниво кои не биле запознаени со ставовите на највисоките врвови, вклучително и со позицијата на императорот, а кои предлагале автономија за Македонија.

„И во виорот на Балканските војни, Русија се држеше доследно и непопустливо во однос на планот за поделба на Македонија и за неутрализирање на македонскиот фактор. Во таа смисла, високите врвови на руската политика отсечно се спротивставија на многуте алтернативни предлози и анализи на поголемиот дел од своите дипломати на теренот кои, заради одвраќање на војната или заради свое разбирање на македонското прашање, предлагале автономија на Македонија. На тие дипломати, меѓу кои и угледниот Извољски (кој во декември 1912 година предложил автономија на Македонија како алтернатива на дележот што се случувал на Лондонската амбасадорска конференција), самиот император им одбрусил со синтагмата: ’Недозволлива работа’, подвлекува Поповски.

Истовремено, тој посочува дека Царска Русија, одејќи бескомпромисно по зацртаниот правец, всушност, ги следела своите државни интереси. Таа со поделбата на Македонија на трите балкански држави, сметала дека, меѓу другото, конечно ќе се отстрани секоја можност за освојување на Балканот од страна на Австрија или на Италија. 

„Другите евроспки сили, барем до 1908-1909 год., поделбата на Македонија не ја земале како сериозна варијанта. Тоа посебно се однесува на Англија. Меѓутоа подоцна, кога европскиот воен судир станал извесен, таа идеја им станала близка. Во таа насока, се сметало дека трите балкански држави можат да приврзат 500 илјади војници на противничкиот блок што било респективен мотив да ја поддржат руската политика за создавање сојуз на балканските држави и да ги помогнат нејзините напори во усогласувањето на српско-бугарските позиции околу делбата на Македонија“, заклучува д-р Владо Поповски.
Руската дипломатија барала уништување на ВМРО

По усогласувањето на политиките на трите европски сили и на самата Турција во однос на Македонија и на Македонците, руската дипломатија го дефинирала својот став и кон Внатрешната македонска револуционерна
 организација. Во таа насока, на 1 јули 1903 година, при сознание за скорешно подигнување на македонско востание а по солунските и други атентати низ Македонија, влијателниот Капнист во своето писмо до Министерството за надворешни работи на Русија предложил драстични мерки подвлекувајќи дека излезот од маѓепсаниот круг околу Македонија и македонското прашање „се состои во конечно растројство и уништување, во трите вилаети, на Револуционерната организација.

Капнист истовремено во писмото пишува дека таквиот разгром на ВМРО, каков што предлагал, бил правен и дотогаш и проценил дека револуционерното движење ќе издржело уште 2 до 3 месеци, напоменувајќи притоа дека упорноста и силата на Револуционерната Организација ги надминале сите очекувања.

Руските архив покажуваат дека зад настојувањата на трите балкански држави за уништување на Македонската револуционерна организација стоела и самата Русија. По поразот на Илинденското востание па натаму, борбата против македонскиот фактор, (против ВМРО), било дело на здружен интерес и ангажман на балканските држави и на ангажманот и благословот на Русија. Има податок дека од 1904 година до 1907 година биле убиени 2.700 кадри на револуционерната организација.

Да се забрани употребата на името Македонија

Грофот Ламсдорф се договорил со Австро-Унгарија да не се употребува терминот Македонија, кој асоцирал на политичка единица, туку наместо Македонија да се употребува терминот „трите турски вилаети“

Руската дипломатија барала да не се дозволи да се употребува името Македонија, туку името „трите вилаети“ - Солунски, Битолски и Скопски. „Грофот Ламздорф, на 7 февруари 1903 година, му испратил тајна телеграма на кнезот Урусов во Париз со која му наложил да го запознае министерот за надворешни работи на Франција Делкасе, дека со Голуховски (министер за надворешни работи на Австро-Унгарија) се спогодиле, веќе, да не се употребува терминот Македонија, кој асоцирал на политичка единица, туку наместо Македонија да се употребува терминот „трите турски вилаети“, а наместо терминот Македонци да се употребува терминот „христијанско население на трите турски вилаети“, бидејќи Македонците, според Ламздорф, не суштествувале како одделна националност“, објаснува Поповски, повикувајќи се на руските архиви. Под притсок на руската дипломатија султанот, наоѓајки и сопствени интереси издал заповед со која категорично им се забранувало во претставките и соопштенијата поврзани со работата на царските вилаети на Румелија (во која спаѓала и Македонија) да се употребува името Македонија.


Извор:

http://www.globusmagazin.com.mk/?ItemID=44D30AA4A69844418DA79D7A913F7E36

Sunday, March 25, 2018

ИВАН КОЗАРЕВ – БАЛКАН

На денешен ден, 5 април 1901, во Добриниште, Банско, Пиринска Македонија е роден Иван Козарев Балкан.
Кој е Иван Козарев?
Во комунистичката југословенска историја, македонските деца учеа дека први партизани и борци против фашизмот на Балканот биле Србите и Црногорците.
Тоа воопшто не е точно.
Прв партизан на Балканскиот полуостров е ИВАН КОЗАРЕВ - БАЛКАН, Македонец од Пиринска Македонија.
На 27 јуни 1941 година , само пет дена по германскиот напад на СССР , Иван Козарев убива двајца бугарски фашисти во близина на неговото родно село Добриниште.
Српското востание против фашизмот почнува 10 дена подоцна, на 7 јули 1941 во Бела Црква, кога Жикица Јовановиќ - Шпанац убива двајца жандарми.
ЧЛЕН НА ВМРО (ОБЕДИНЕТА)
Козарев бил прекален македонски револуционер.
Прогимназија завршува во родното место. Уште во далечната 1925 год. станува член на ВМРО (Обединета) која се борела за обединета и независна Македонија. Во тој период Пиринска Македонија била окупирана од Бугарија, и заради неговите активности Козарев постојано е следен и прогонуван, и повеќе пати е затваран од бугарските власти.
Него го прогонувале и следбениците на изродот Ванчо Михајлов, затоа морал постојано да се сели и живеел во повеќе градови.
Во 1935 година како резултат на предавство, повторно го затвараат, и останува во затвор 3 години, се до 1938 год. Во затворот се запознава со Никола Парапунов, исто така Македонец од Пиринска Македонија, и од тогаш почнува нивната заедничка борба.
По излегувањето од затвор, Козарев и Парапунов во Пиринска Македонија учествуваат во создавање на мрежа на македонско национално-ослободително движење.
Од 7 февруари 1941 год. Козарев заминува во илегала, а Парапунов во наредниот период ќе стане водач на Пиринските партизани.
Козарев станува трн во окото на бугарската фашистичка полиција.
На 27 јуни 1941 година во близина на неговиот рибник во месноста „Струго" над Добриниште, при обид да биде уапсен од бугарската фашистичка полиција, Иван Козарев убива двајца фашисти, и станува прв борец против фашизмот на Балканот, со што го означува почетокот на партизанското движење на Балканскиот полуостров .
На 26 јули 1941, Иван Козарев и Никола Парапунов во околината на Разлог ја формираат првата партизанска чета во Пиринска Македонија.
Козарев го добива партизанското име Балкан. Бил прочуен како добар стрелец, и станал познат по својата ладнокрвност и храброст. Неговото име станало симбол на македонскиот отпор против фашизмот во Пиринска Македонија.
По загинувањето на Никола Парапунов во 1943, Иван Козарев станува командант на една од четите на одредот кој ќе го носи името на загинатиот Парапунов
Иван Козарев загинува ноќта на 31 март спрема 1 април, 1944 година, во близина на родното Добриниште, во неразјаснети околности.
Македонската историја неправедно го има заборавено и запоставено првиот борец против фашизмот на Балканот.
ВЕЧНА МУ СЛАВА НА ГОЛЕМИОТ МАКЕДОНСКИ СИН!


Thursday, March 22, 2018

Bible Prophecy: The Antichrist Will Come From Istanbul, Turkey


Daniel 8:8-9 New International Version (NIV)

The goat became very great, but at the height of its power the large horn was broken off, and in its place four prominent horns grew up toward the four winds of heaven.
Out of one of them came another horn, which started small but grew in power to the south and to the east and toward the Beautiful Land.

https://www.biblegateway.com/passage/?search=Daniel+8%3A8-9&version=NIV


https://www.amazingfacts.org/media-library/study-guide/e/5205?t=%D1%82%D0%BE%D1%87%D0%BD%D0%BE-%D0%BD%D0%B0-%D0%B2%D1%80%D0%B5%D0%BC%D0%B5--%D0%BE%D1%82%D0%BA%D1%80%D0%B8%D0%B5%D0%BD%D0%B8-%D0%BF%D1%80%D0%BE%D1%80%D0%BE%D1%87%D0%BA%D0%B8%D1%82%D0%B5-%D0%B2%D1%80%D0%B5%D0%BC%D0%B8%D1%9A%D0%B0-


Thursday, March 15, 2018

Терминот ΛΟΥΟΣ и можните му значења

За терминот ΛΟΥΟΣ запишале дека ги има следниве значења :

1580s, "the divine Word, second person of the Christian Trinity," from Greek logos "word, speech, statement, discourse," also "computation, account," also "reason," from PIE *log-o-, suffixed form of root *leg- (1) "to collect, gather," with derivatives meaning "to speak," on notion of "to pick out words." The Greek word was used by Neo-Platonists in metaphysical and theological senses involving notions of both "reason" and "word" and subsequently picked up by New Testament writers. “Божествениот Збор , второ лице од христијанското Свето тројство , потеклува од грчкото логос , со значењето на: “збор, говор, изјава , запис ,одржување на правец ’’, исто така и “ пресметка,сметка , потоа “причина ’’ чиј што корен е во ИЕ *лег со значењата : (1) да се соберат, собираат" со изведените му значења “да се зборува’’ со акцетирање на поимот “правилно одбирање на зборовите ’’.

Wednesday, March 14, 2018

Словото е љубов

Слово

Му пристапиме ли на терминов од агол на декодирање со помош на нашиот мајчин јазик ,тогаш се  посведучува записот .

Запишано е :
"Бог толку го возљуби светот, што Го даде Својот Единороден Син, та секој што верува во Него, да има живот вечен"
Јован 3:16

Слово

"толку го возљуби светот"
согледуваме испишаното дека терминот слово во себе содржи зборот љубов .Еве како .Со примената на правилото на кратењето на почетана буква " с " од терминот: Се вели дека:
Словото е љубов
Слово
СЛВ
- с
* лово
ЛВ

love - англ

в<-б
ЛБ
libe -герм
ЛБ
Л ју Б ов - мкд
возљуби
Се вели дека Словото е љубов.
- И е љубов

Етимолошки за зборот љубов читаме како современиве лингвисти запишале она до што дошле споредувајќи:
од претпиставениот корен
*leubh- љубов,
до
lufu- по староаглиски, преку претпоставеното им прво германско*lubo ,па liubi и сегашново им liebe

https://www.etymonline.com/word/love

Tuesday, March 13, 2018

Слово Vc Лоyos

СЛОВО  Vc   ΛΟΥΟΣ

Набљудувајќи ги терминиве од агол на лингвистикава која си има неколку свои правила , знаејќи дека ништо не е паднато од никаде и дека се си има свој корен , ќе споредиме овие два збора ,претпоставувајќи дека терминот ΛΟΥΟΣ  е латински , а не грчки збор кој што е извод од терминот Слово.

Рековме дека постојат неколку лингвистички правила .
Да се присетиме на нив :
Ќе се придржуваме кон неколку лингвистички правила :
1. кратењето на буквата -с на почетокот на зборовите
2. изедначувањето на буквите преку нивната звучност
3. замената на буква со буква
4. согледување на додавките

1 Кратење на буквата -с
во македонскиот јазик
кај зборот : смена
смена
- с
мена
сменување , менување ... значењето е исто , буквата с ја снемало

пример на кратење на буквата с од јазик во јазик
од македонски во латински
зборот смрт
смрт -мкд

мрт - морто мортале - латински

2 правило е во изедначувањето на буквите според звучност .
да речеме буквите с-з
пак со зборот смена
смена
с-з
*змена
замена

пак ќе се примети дека се е исто , а промената е видлива

3. Примерот со замена на буква во буква најповеќе со буквите
б- в
Барбари, Бабилон
Варвари, Вавилон

4. додавките

----
Започнуваме применувајќи го правилото бр.1  така што  кон сегашнаво ΛΟΥΟΣ  за кое е запишано дека означува :збор, логика ,наука ,поредок  на кој што се потпира сета тн Западна Цивилизација, ќе претпоставиме дека му недостасува буква ,која стоела на почетокот на зборот , а тоа е се надевам дека ќе препоставите , буквата - с .

 ΛΟΥΟΣ
С+  ΛΟΥΟΣ
*СΛΟΥΟΣ

2. некое изедначување според звучност и немаме .
3 .промена на буква во буква
*СΛΟΥΟΣ
Се фокусираме на буквата  Υ  , која ја изговараме како - г

За таа буква запишале вака :

Υ -старофеникиска буква која се изговара како В
Υ = В

За замената во звучноста или замената на изговорот од
Υ = В , кон Υ =  Г , стои следново објасување :

“In Latin, Y was named I graeca ("Greek I"), since the classical Greek sound /y/, similar to modern German ü or French u, was not a native sound for Latin speakers, and the letter was initially only used to spell foreign words.“6-
The Roman Emperor Claudius proposed introducing a new letter into the Latin alphabet to transcribe the so-called sonus medius (a short vowel before labial consonants),[6] which in inscriptions was sometimes used for Greek upsilon instead.1

Преведено на македонски
Велат дека во латинскиот јазик не била од нивно домашно потекло , туку дека е преземена за да се испишуват туѓи зборови . Значи тука имаме информација која вели туѓи зборови кои постојат во ,за Латините туѓ јазик од каде што се презема збор , за Латините туѓ збор и тој туѓ збор се испишува со употребата на оваа исто така за нив туѓа буква.
Дури даваат и дополнително толкување дека оваа буква Υ  ја нарекле,незнам кога ја нарекле (з.м)  “грчко И “ која звучела слично на  денес германското -  ü  или сега француското - u,
и додаваат дека ваквата промена ја направил Императорот Клаудиус кој живеел во времето од 10 год пред н.е. до 54 од н.е., а владеел во првите години од појавата на  учењето  за Исус  од 41 до 54  год од н.е. .

Значи враќајќи се нанаѕад  во анализата што имаме ситуацијата би била вака :

*СΛΟΥΟΣ
Υ=  В

*СΛΟВΟΣ

4.додавките
Вака  реконструирана , ќе и одземиме латинската додавка с испишана со сигма ,  Σ , иако сите велат дека тоа е грчка додавка - ΟΣ 

*СΛΟВΟΣ
- Σ
 СΛΟВΟ

Како се вели
Во почетокот беше Словото ....
___________

Извор :

1 ^ Marotta, Giovanna (1999). "The Latin syllable". In van der Hulst, Harry; Ritter, Nancy A. The Syllable: Views and Facts. p. 289. ISBN 3-11-016274-1.
2 “Claudius (/ˈklɔːdiəs/; Latin: Tiberius Claudius Caesar Augustus Germanicus;[1][2] 1 August 10 BC – 13 October 54 AD) was Roman emperor from 41 to 54. “
Интернет линк
1- https://en.wikipedia.org/wiki/Y
2 https://en.wikipedia.org/wiki/Claudius

Sunday, February 18, 2018

Царот Душан – Цар на Рашани и Македонци

Царот Душан – Цар на Рашани и Македонци
Српската историографија од 19. век, Царот Душан (Стефан Урош IV) го именува како ЦАР НА СРБИ, ГРЦИ И БУГАРИ. Тоа е и официјалниот став денес.
Но, тој податок по сѐ изгледа дека e фалсификуван од страна на српските историчари во 19. век, бидејќи имале мотив - србизација на македонското население, т.е. БРИШЕЊЕ НА МАКЕДОНЦИТЕ - тоа било српска државна политика.
Во 1502, хроничарот од Дубровник Феликс Петантиус во “Historia Turcica” го запишал Душан како ЦАР НА РАШАНИ И МАКЕДОНЦИ.
Оригиналот е во библиотека во Нирнберг, ама еве еден српски превод што го потврдува ова и не се совпаѓа со официјалната српска историографија:
– “...У међувремену лукаво је обасипао њихове прве људе богатим даровима, срамотећи их потом као пребеге и издајнике. У таквим приликама "Стефан, цар Македонаца и Рашана" (Stephanus Macedonum Rasianorum caesar) – а то је главом наш кнез Лазар – за кога се вели да је био "изврстан војвода и ратник" (dux singularis et miles) наредио је војсковођама да сакупе војску, а велможе је позвао себи у двор да се посаветују о спасу државе. Међу званицама био је и један "илирски кнез, племенит и реван, по имену Милон Кабле" (dux illyricus quidam nobilis, pervigil, cui Myloni Chable nomen erat); није, наравно, тешко погодити да се иза тако измењеног имена не крије нико други до Милош Кобилић. За њега је речено да је такође примао дарове од Турака. На гозби, "цар" је својим "рашким, македонским и осталим кнежевима и првацима краљевства" одржао потресан и драматичан говор...“
"Славни царе! Говорим за себе, јер се јако стидим да пред овим узвишеним судом водим спор за друге. Ово је ствар у којој је глава у питању, а свако треба да чува своју главу и да је не изгуби безумно. Али када су војсковође, прослављени у рату, оптужени за злочин, зар није потребно да буду присутни и тужилац који им злочин приписује и сведоци који су достојни вере? Цар каже: гласине оптужују. Зар да њима верујемо? Пошто је, велможе, такав тужитељ веома непоуздан, ја никако не видим да се може образовати суђење за злочин Доиста признајем да сам од турскога цара примио дарове али одбијам да сам ја, Милон, пребеглица и издајник у бици. О царе када је одбијање дарова које даје тиранин смртно опасно, и када их, међутим примимо претварајући се да смо му верни и тако лукавством сачувамо главу онда је то вештина, а не може да буде злочин. Ти си царе, признао да ти је већ дуго пред очима врлина моја и мојих предака. Радо примам твоју похвалу, славни царе, али те молим: помози милостиво Милону да безумно не пропадне Старо право македонских краљева захтева да се суђење за злочин обави тамо где је он почињен. Према томе ћу ја поћи турском краљу да ми се тамо суди због злочина о коме се шири глас!"


извор:



Miroslav Pantić: Iz književne prošlosti - studije i ogledi (SKZ, Beograd, 1978)

Линк
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=737138173088409&id=648328758636018&substory_index=0

Wednesday, February 14, 2018

1 500. 000 Фаранци во злато

 15 eparhije u oblasti Makedoniji za pripajanje Ujedinenoj SPC Kraljevstva SHS nitko nije tražio.[Kao i kad 1879 veća Niška mitopolija (dio BPC)  pripojena je manjoj i nižerangiranoj Beogradskoj arhiepiskopiji da bi ona mogla dobiti autokefalnost]. Te eparhije nisu niti navedene u djelu Tomosa, u kojem se navodi koje postojeće crkve i eparhije (zbog nastanka nove države) stvaraju novu crkvu.
Da bi dobila taj Tomos, vlada Kraljevstva SHS uplaćuje u tri obroka 1 500 000 franaka Carigradskoj patrijarhiji.(23) To je po crkvenim pravilima velik prekršaj nazvan simonija (po magu Šimunu), kojeg osuđuje apost. pravilo br. 29 i dr.
Apostolsko pravilo 29: Ako je episkop (biskup), prezbiter, đakon svoje dostojanstvo dobio za novac, neka bude svrgnut i on i onaj koji je njega postavio i da bude ekskomuniciran kako je to bio mag Šimun od sv. Petra (1 Pet. 2:23).(Djela ap. 8:18-24)
„Veličinu ovog grijeha naglašava činjenica da u ovom slučaju za razliku od uobičajene (25 Ap. pravilo i td …) kazne slijedi lišavanje dostojanstva i isključenja iz zajedništva. Za onoga koji je zadobio položaj simonijom kazna je samo jedna – ekskomunikacija. To nam govori da je zadobijanje položaja simonijom bilo nezakonito i da se u stvari nije dogodilo, jer milost Božja ne može se zadobiti grijehom.„ (24)
Ovdje moramo objasniti tko je taj Carigradski patrijarh Meletij IV Metaksakis, što je i kako je činio.(25)
Godine 1900. Meletij postaje tajnik Sv. Sinoda Jeruzalemske patrijarhije. Godine 1908. partijarh Damian ga je protjerao „zbog radnje protiv Groba Gospodnjeg”. Na Cipru 1909. Meletij postaje članom engleske masonske lože.(26)
Godine 1910. već je mitropolit u Ciparskoj crkvi, a 1918. postaje arhiepiskop Grčke crkve – to mu nije bio neki problem postati kad znamo da je nećak tadašnjeg predsjednika grčke vlade Elefteriosa Venizelosa.

Zbog više prekršaja crkvenih kanona Sv. Sinod Grčke crkve 9. prosinca 1921. donosi odluku o oduzimanju dostojanstva Meletiju (razkleričenje), to jest on ponovo postaje obični laik. U međuvremenu politički podupiratelji Meletija stvaraju pritisak na mitropolita Germana (Karavangelis), koji je već izabran Carigradskim patrijarhom da odustane od službe. Pod pritiskom German se povlači, a nakon toga za potrebe novog izbora patrijarha mijenjaju se svi episkopi koji su glasovali za Germana novima i tako je Meletij 24. svibnja 1922 ustoličen Carigradskim patrijarhom, uzprkos tomu što je u kazni oduzetog dostojanstva. Turska država nikad nije potvrdila njegov izbor, što je bilo obavezno prema onodobnom zakonodavstvu, da bi taj izbor bio pravovaljan.
„Tomosom od 19. veljače 1922. utvrđuje se dijaceza crkve i eparhije Carigradske patrijarhije nakon političkih promjena u novoj srpskoj državi. Nu, tim tomosom nisu priznati Srpska patrijarhija ni izbor patrijarha Dimitrija.”[Zvanični sajt Carigradske patrijaršije(27)]
U stvari taj Tomos potvrđuje samo autokefalnost nove crkve. Niti Meletij, koji je dobio 1,5 mln franaka nije se usudio priznati Srpsku patrijarhiju i izbor Dimitrija za patrijarha. Najbitnija činjenica je da Meletij potpisuje taj Tomos dok je u kazni oduzetog dostojanstva. Zbog velikog političkog pritiska, Sv. Sinod Grčke crkve popušta i 24. rujna 1922. stavlja van snage odluku o oduzimanja dostojanstva Meletiju, ali to je ipak sedam mjeseci nakon što je on kao obični laik potpisao Tomos o autokefalnosti nove crkve u Kraljevini SHS.
Grci iz Fanara, carigradske četvrti naseljena tzv. fanariotima podižu pobunu protiv nekanonskog  (i nezakonitog) Meletijevog djelovanja zbog čega je bio prisiljen napustiti Carigrad 10. srpnja 1923., a nešto kasnije – 20. rujna 1923., nakon samo 20 mjeseci provedenih na tronu Carigradske patrijarhije, zbog svega toga dao je ostavku i time prestao biti carigradski patrijarh.
Dne 20. svibnja 1926. Meletij je izabran Aleksandrijskim patrijarhom (i bio je to do smrti 1935.),  uz izravnu pomoć engleskih masona.
Već 1. kolovoza 1947. u FNRJ je objavljen Ustav Srpske pravoslavne crkve – prvi puta u povijesti postoji crkva pod ovim imenom.
Nakon 1991. nastaju nove države ali za SPC to nije razlog za stvaranje novih crkava (kao što je to bio razlog 1922.), ali to su nebitne sitnice kad znamo da SPC općenito djeljuje suprotno pravoslavnim kanonima –„Tko to radi je u gorkoj žući i u okovima bezakonja.”(Djela 8:23)
 --------------------

Ref.
24.  Епископ Григорий/Граббе/ – Каноны Православной Церкви
25. ΝΑΝΑΚΗΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ (1988, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η ΧΗΡΕΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΚΑΙ Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ 1918-1922
26. Alexander I. Zervoudakis, “Famous Freemasons,” Masonic Bulletin, No 71, January – February, 1967.
27. Διὰ τόμου, ἀπὸ 19ης Φεβρουαρίου 1922, ἐπήρχετο ἡ χειραφέτησις εἰς στὴν σερβικὴν Ἐκκλησίαν, τὴν ἐντὸς τοῦ κράτους τῶν Σέρβων, τῶν εὑρεθεισῶν, κατόπιν τῶν γενομένων πολιτικῶν ἀλλαγῶν, ἐπαρχιῶν τοῦ οἰκουμενικοῦ θρόνου, προσέτι δὲ ἀνεγνωρίσθη τὸ σερβικὸν πατριαρχεῖον καὶ ἡ ἐκλογὴ τοῦ πατριάρχου Δημητρίου.
http://www.ec-patr.org/list/index.php?lang=gr&id=319

Tuesday, February 13, 2018

Околу Црковните воознобувања

"Prije svih je postala autokefalna Crnogorska crkva (od 1766. god), zatim Grčka (od vremena stjecanja političke nezavisnosti Grčke, konkretno, od 1833. god), potom Bugarska(od 1870. god. fermanom Sultana), Srpska – 10 godina kasnije...”
Izvor :
  (
ruski „Enciklopedijski rječnik Granta", 1913., članak „Православiе”, tom XXXIII štampan u Moskvi, str. 289)

link :http://antenam.net/index.php/istorija/item/20008-o-crkvi-pravoslavnih-crnogoraca-neki-primjeri-iz-starijih-enciklopedija-8